blog

Overal internet en fietsen.

Op de camping in Italië waar wij vakantie vieren is geen gratis wifi. Ook niet in het restaurant waar het wel op de deur staat. De eerste dagen mis ik het contact met mijn vrienden en de wereld van mijn werk. Later zakt dat gevoel van gemis en besef ik hoe vreemd het is dat ik niet zonder internet kan. Ik maak met mezelf de afspraak dat ik tijdens mijn vakantie geen gebruik maak van internet, om mezelf te testen of ik gehecht of verslaafd aan internet ben. Het is me gelukt. Eenmaal thuis communiceren onze kinderen weer via hun mobiel. Als we - net als in de vakantie - gezellig bij elkaar zitten, kijken ze steeds op hun mobiel wat er gaande is. Ik besef dat het ontbreken van een wifiverbinding een van de pluspunten uit de vakantie is; daar hadden we alle tijd om met alle aandacht voor elkaar een gesprek te voeren.

van een afstandje naar jezelf kijken in de vakantie

Mats: "Ik ben zelfstandig professional geworden omdat vrijheid me aantrekt. Ik wil graag doen wat ik aantrekkelijk vind om te doen. Ook dit jaar wil mijn partner graag op vakantie naar de zon. Maar ik heb haar verteld dat daarvan geen sprake kan zijn. Ik kan mijn bedrijf niet zo lang alleen laten. Ik ben helemaal alleen verantwoordelijk voor alles in mijn bedrijf. Tijdens het adviesgesprek komt dit dilemma ook aan de orde. Je bent toch zelfstandig professional geworden om vrij te zijn? Je lijkt wel een slaaf van je bedrijf. Dat komt wel keihard bij me binnen. Ik denk altijd dat ik wijze en verstandige beslissingen neem, maar blijkbaar heb ik nog iets dat ik kan leren; om vrij te zijn en afstand te nemen van mijn bedrijf. Daar ga ik tijdens mijn weekje vakantie - langer kan ik echt niet weg - in mijn zwembroek eens over nadenken; of ik vrij ben of slaaf".

Een hovenier snoeit in zijn inbox

Ties: "Als hovenier adviseer ik mijn klanten, regelmatig te snoeien. Bijhouden van snoeiwerk heeft als voordeel dat je nooit dikke takken hoeft te zagen. Als hovenier weet ik precies wat een goed moment is om te snoeien, als ondernemer weet ik geen goede oplossing voor de wildgroei in mijn administratie en mailbox. Ik merk dat ik een beetje bang word van de ongeopende mails in mijn inbox en voor de lange rij van mails waar ik niets mee heb gedaan nadat ik ze geopend heb. Klazien Tempelaar wijst me op de overeenkomst tussen buiten snoeien en in mijn mailbox snoeien. Die overeenkomst had ik niet kunnen bedenken, maar ik vind het een goede vergelijking.Ik merk dat ik in mijn mailbox "dikke takken" heb laten ontstaan, door te lang te wachten met keuzes maken met betrekking tot de stroom aan berichten. Het wegwerken van de achterstand is een klus die me wel zweetdruppels kost, want ik ben veel liever buiten aan het werk, dan achter mijn laptop. Klazien geeft mij de tip dat ik deze klus kan opknippen in kleine actiemomenten; Een kwartiertje mails verwijderen en sorteren heeft al resultaat. Dat is een helpende gedachte. Als hovenier geef ik iedereen die liever buiten aan het werk is de tip: Zorg dat de takken niet te dik worden, ruim -op een regenachtige dag- je mailbox op  en werk je administratie bij".  

moeilijk doen als het ook makkelijk kan

Wesley: "Ik heb moeite met opruimen, ik verlies me in de details. Tenminste andere mensen vinden dat het slechts details zijn. Voor mij zijn er geen details, ik zie altijd alles volledig scherp. Ik kan daarin geen onderscheid maken en zo komt het dat opruimen zo moeilijk voor mij is. Ik zie teveel en daar raak ik dan overprikkeld van en kan ik niets meer kiezen en beslissen. Onlangs is er iets moois gebeurd. Ik zag stapels documentatie van jaren  op mijn werk. Opeens besefte ik dat ik niets meer met die gedateerde documentatie  wil doen en heb het allemaal afgevoerd. Ik ben blij verrast en trots dat ikzelf in staat ben om te beslissen dat iets weg kan. Jarenlang vond ik dat heel moeilijk en maakte ik geen keuze. Maar ik heb geleerd om te beslissen in plaats van beslissingen voor me uit te schuiven. En nu kan ik iets wat ik moeilijk vind, toch doen. Ik kies niet meer voor verzamelen en opstapelen".    

een internetforum is als een café. als je er niet bent, mis je niets.

Carolien (52) Ik ben loopbaancoach voor mensen met autisme. Er is me gevraagd of ik met regelmaat als deskundige mee wil werken aan een internetforum over autisme. Ik weet heel veel van autisme en de problemen die daar mee verband houden. Ik ben een vrouw met Asperger. Nadat ik mijn account heb aangemaakt, stroomt mijn mailbox dag en nacht vol met nieuwe berichten van het forum. Ik word er wanhopig en onrustig van. Ik heb beloofd om regelmatig mee te werken, maar met zoveel nieuwe berichten kan ik het niet lang volhouden. Ik raak overprikkeld van de informatiestroom die niet stoppen wil.Ik bespreek dit met Klazien Tempelaar mijn coach, die alles van mijn werk geweldig kan relativeren. Zij stelt twee mooie vragen: "Heb je ook afgesproken hoe vaak met regelmaat is? Is dat een keer per dag of een keer per week? En betekent het dan ook dat je alles moet volgen wat er op het forum wordt geplaatst?". Opeens begrijp ik dat mijn aanname over regelmatig meewerken wel eens heel anders bedoeld kan zijn. Ik heb er niets over afgesproken. De tweede vraag of ik alles moet volgen is een gewetensvraag. Ik wil álles volgen, maar ik kán niet alles volgen. Mijn hoofd kan al die informatie niet verwerken.Klazien Tempelaar zegt: "Een Internetforum is als een café, als je er niet bent, mis je niets". Dat is een mooie waarheid die ik een tijdje op me in wil laten werken. Ik hoef niet alles te willen volgen om als deskundige een waardevolle bijdrage te kunnen leveren. We loggen in en zetten alle vinkjes uit bij de berichten. Meteen stopt  de stroom aan berichten in mijn mailbox. Een zware last valt van mijn schouders.

Tijd kan zoekraken als je op internet surft.

Jesper (25) Ik ben een internetfreak: Geen dag kan ik zonder internet, geen uur, geen minuut vrees ik zelfs. Als ik aan het werk ben, staat er altijd een scherm open naar mijn sociale media. Ik kan echt wel meerdere  dingen tegelijk: knallen op mijn werk en online zijn voor alles wat er aan interessants voorbij komt op het internet. Natuurlijk wel. Ik ben een snelle jongen, een moderne man.Nu heb ik gehoord dat professional organizers als Klazien Tempelaar vinden dat multitasken meer tijd  kost en veel energie vraagt dan met concentratie werken aan een taak tegelijkertijd. Ik herken mezelf daar helemaal niet in. Maar goed, ik wil wel meedoen aan een testje. Ik noteer de tijd waarop ik geconcentreerd kan blijven werken zonder me te laten afleiden. Dat valt me tegen. Ik heb ernstig de behoefte om af te dwalen, weg te sappen, rond te surfen. Geconcentreerd werken is niet mijn ding. In de tweede test houd ik de tijd bij die ik besteed aan social media en internetten. Enorm! Nu snap ik opeens hoe het komt dat ik regelmatig tijd kwijt ben. Ik kom altijd tijd te kort, de tijd vliegt voorbij en ik weet werkelijk niet waaraan. Nu weet ik het wel. Mijn tijd raakt zoek op internet. Die dames organizers hebben toch gelijk. Ik probeer vanaf nu met mezelf af te spreken hoeveel tijd ik van mezelf mag besteden aan social media en internet. Ik ben per slot van rekening een snelle jongen, een moderne man. Ik wil met mijn tijd mee en blijven knallen. Ik kan het me niet veroorloven om zoek te raken.

je huis vertelt wie je bent

Suus (23) "Als je werkplek of  je huis een afspiegeling is van jezelf. Hoe voel je je dan? Wie ben je dan?" Deze vragen werden gesteld tijdens het organizing traject waaraan ik deel mocht nemen van mijn werkgever.  Deze vragen hebben mij aan het denken gezet. Ik wist niet dat mijn innerlijk zo zichtbaar kan zijn in de manier waarop ik mijn leef- en werkruimte heb vormgegeven en ingericht. Het raakte me.Toen ik nog een kind was is een van mijn ouders overleden. Dat heeft mijn leven ontwricht. Ik dacht dat ik het verdriet een plek had gegeven, de onmacht, de woede en de pijn. Maar blijkbaar heb ik nog een klus te klaren. Als ik om me heen kijk in mijn huis en op mijn werkplek, zie ik dat de rust en balans ontbreekt. Ik ben in therapie gegaan om mijn rouw te verwerken. Daarna is, langzaam maar zeker,  mijn huis en mijn werkplek geworden tot wat het nu is; een plek van een jonge vrouw, die van haar werk houdt en thuis is in haar huis.

geld-stress en roodstaan-ruzie

Claire (38) ik hoor met mijn gezin bij de een op de zes Nederlanders die last heeft van schulden. Als mijn partner en ik de week doornemen, komen de financiën ook aan de orde. Het gesprek wordt dan altijd minder leuk, want we hebben onkostennota's liggen waarvan de betalingstermijn allang is verstreken. En we staan steeds vaker rood. Deze problemen zijn ontstaan na het ontslag van mijn partner, ruim een jaar geleden. We hebben heel lang geprobeerd om op de oude voet door te leven, maar nu kunnen we onmogelijk zo nog langer volhouden. We krijgen geld-stress en roodstand-ruzie. Klazien Tempelaar leert ons in de cursus; Wensen over, Geld genoeg om verantwoordelijker met ons geld om te gaan, zodat we wel aan onze vaste verplichtingen kunnen blijven voldoen. We hebben in de cursus geleerd om niet naar de ander te wijzen maar zelf verantwoordelijkheid te nemen. Ik kijk welke verrassende kledingcombinaties ik kan maken uit de kledingstukken die al jaren in mijn kledingkast hangt. We ruilen met vrienden het speelgoed en de kinderkleding. En mijn partner krijgt steeds meer lol in de klussen in ons huis. We zijn creatiever en meer zelfredzaam dan in alle jaren toen we nog twee inkomens te besteden hadden.

verhoog je werkplezier door het anders indelen van je werktijd

Joost: In ons bedrijf hebben we gekozen voor een andere aanpak bij het bedenken en uitvoeren van projecten en activiteiten. We hebben voor deze aanpak gekozen omdat we in met management team tot het besef kwamen dat we deze tijd van krimp zouden kunnen benutten voor een periode van herijken en bezinnen, als klinkt dat laatste woord wellicht wat zweverig. Door de evaluatiegesprekken na elk project met de betrokken medewerkers viel ons op dat een activiteit of project slechts voor ongeveer 10 procent van de tijd gepland en voor de resterende 90 procent uitgevoerd. We hebben ons daarom als doel gesteld om in de toekomst projecten en activiteiten met meer aandacht en zorg voor te bereiden, uit te voeren en te evalueren. We denken zo het slagingspercentage van onze projecten te verhogen,én het werkplezier  en de vakkennis van onze medewerkers te vergroten. We reserveren nu 30 procent van onze tijd voor het bedenken, plannen en creëren van de projecten, 30 procent van de tijd voor het vinden van draagvlak binnen de organisatie, bij onze klanten en de financiële onderbouwing van het project, 30 procent voor het daadwerkelijk realiseren en tot slot 10 procent voor het 'happy end'; het project veiligstellen, het succes vieren en de noodzakelijke gegevens documenteren voor de opvolgers). Door deze verdeling van onze aandacht en tijd krijgt de beschikbare werktijd meer kwaliteit.

professional organizing is: de focus richten

Door mijn vak, professional organizing, leer ik mensen focussen. Alles kan en alles mag, maar niet alles is noodzakelijk of verstandig. Al doende en door overleg, kom ik samen met mijn klant op het spoor wat nu, in deze fase van het leven, de hulpvraag is. Na een periode van stabiliteit komt er soms plotseling een schokgolf van veranderingen over je heen; bijvoorbeeld een ziekenhuisopname. Maar een crisis is een pijnlijke kans. Een kans om te zeggen hoeveel je van elkaar houdt of voor elkaar betekent. Een kans om nieuwe taken en verantwoordelijkheden te nemen. Ik ondersteun en help mijn klanten om dit nieuwe evenwicht te vinden en te handhaven. Zelf leer ik, door mijn klanten opnieuw te focussen waar ik in mijn vak voor sta. En dat is iets waar ik dankbaar voor ben: klanten, bedankt voor alle wijsheid die ik van jullie ontvang!

Pagina's